Üniversitelerde Psikoloji bölümlerinde Psikoloji 101 dersi alan ya da bir şekilde psikoloji ile ilgili olan herhangi birisi için bu fotoğraf çok tanıdık gelecektir. Çekildiği yıl 1951. Masanın etrafında toplanmış gençler Swarthmore College’da okuyan ve bir “görsel hafıza deneyin” katıldıklarını sanan…
Terapi söz konusu olduğunda sürekli karşımıza çıkan bir mizansen vardır. Hastanın çocukluğuna inmek. Biraz karikatürize edilmesi nedeniyle kimi zaman bunun ne kadar önemli olduğu, hayati önemi gölgelenebiliyor. İnsanın bebekliğinde, çocukluğunda yaşadıkları tüm hayatını dramatik bir şekilde etkileyebiliyor, ölene kadar kapanmayan…
Mary. Her sabah saat 5’te uyanır. Evet. Biraz erken. Ama 5’te kalkmazsa sabah rutinini tamamlayamaz ve bu durumda işe gidemez ve tüm düzeni yerle bir olur. Gözlerini açar açmaz hemen yataktan fırlar. Zaten rüyalarında bile sürekli endişeli olduğu için doğru…
Duygularını kontrol edemeyen insanlar. Öfke patlamaları yaşayanlar. Özellikle hiç de patlanacak bir durum yokken. Başkalarını dinleyemeyenler. Dinlemek istemeyenler. Sürekli tartışma, kavga, sorun peşinde olanlar. Her şey için başkalarını, sizi suçlayanlar. Sizi, nasıl hissettiğinizi anlamayan, umursamayanlar. Sizi çok hassas olmakla itham…
“Hiç öyle bir şey söylemedim”. “Bence biraz abartıyorsun.” “Biraz aşırı hassas davranıyorsun gibi geliyor bana…” Bu veya benzeri suçlamaları ya da inkarları sık sık duyuyor musunuz? Hayatınızda sürekli bunları size söyleyen ve sizi kendinizden şüphe duymaya iten birileri mi var?…
SOSYAL ANKSİYETE! Bazı insanlar için adı bile duyulduğunda bir endişe hali doğuran bir bozukluk. Özetle başkalarının sizi yargılayabileceği sosyal ortamlardan ya da sahne korkusu da diyebileceğimiz topluluk önünde konuşma gibi eylemlerden kaçınma, bunlardan korkma durumu olarak özetleyebileceğimiz bu durum aslında…
“Bir sabah uyandığımda pencereden dışarı baktığımda gördüğüm çevre aynı çevre değildi. Aynı evde, çocukluğumdan beri yaşadığım evde olduğumdan emindim. Etraftaki evler de aynıydı. İnsanlar da. Ama aynı değillerdi işte. Anlatabiliyor muyum? Nasıl söylesem? Daha cansızlardı. Hayat daha cansızdı. Bir süre…
Narsist! Sürekli duyduğumuz ya da kullandığımız bir terim. Çoğunlukla hakaret olarak kullanılır. Biraz kendini beğenmiş, üstten konuşan, fazla bencil birini tanımlarken kullanırız genellikle. Peki bu arkadaşınız, eski sevgiliniz ya da eşiniz ya da ailenizden herhangi biri sadece biraz fazla mı…
Hava karanlık. Evde yalnızsınız. Ev tamamen sessiz. Sadece televizyonun kısık sesi duyuluyor. Ama bir anda içeriden bir kapı hızla çarpıyor. Aniden daha hızlı nefes alıp vermeye başlıyorsun. Kalp atışların hızlanıyor. Vücudun kasılıyor. Bir saniye sonra içeride camı açık bıraktığını hatırlıyorsun.…
Hayattaki amacımız ne? Neden yaşıyoruz? Neden sabahları kalkıyor, okula veya işe gidiyor, günlerimizi, aylarımızı, yıllarımızı harcıyoruz? Ne için uğraşıyoruz? Bayağı sıkıntılı sorular değil mi? Özellikle gençliğinde insanın kendine sık sık sorduğu sorular bunlar. Yaş aldıkça sorular kısık sesle sorulmaya başlanır.…
